Bu güzel yazı , “http://vliegendenederlander.blogspot.com” blogundan alınmış olup , “Flying Dutchman” adlı yazar tarafından yazıl mıştır. İçerikteğe dokunulmamış olup fotoğraflar yazarın eklediği ornijal fotolardır.

Türkiye’de “tribüncü” denilen ve benim hala anlamını çözemediğim, zira 10 farklı adamın 10 farklı şekilde açıkladığı, standart bir tanımı olmayan bir kavram var biliyorsunuz. Ben hafiften içinin boş olduğu, üstünkörü bir kavram olarak görüyorum bu kelimeyi. Ama üzerinde çok fazla tartışma var, özellikle Türkiye’de ergenlik çağına yeni girmiş taraftarlar arasında. Tribün liderinin kuyruğunda dolaşıp, mahalle arasında 2 tane taraftar kovaladıklarında kendilerini “tribün neferi” olarak gören gençler türedi maalesef. Daha kötü olan takım sevgisinin bu kavram karmaşasında giderek geriye itilmesi, mensubu olduğu tribün grubunun devamlılığı ve mutluluğunu, hatta bu özelde kişisel mutluluğunu takımının başarısının önünde gören bir topluluk oluşuyor ki bunun kof bir “stadyum eşkiyası” ekibi yarattığını itiraf etmek zorundayız. Hadi sokak ağzıyla konuşalım, bu yeni Türk tribün kültürü her sezon yüzlerce “apaçi” yaratıyor. Bu ekibin deplasman konusunda da ağızına pelesenk olmuş lafları var malum. Daha fazla deplasmana gidenin takımını daha fazla sevdiği gibi bir inanış doğmaya başladı. Bu yüzden her taraftar forumunda buna benzer bir tartışma bulabilirsiniz. Benim için takım sevgisi bütün bunlardan bağımsız, insanın ruh hali ile ilgili bir olaydır. Kulübünün bir sezon boyunca oynadığı 34 maça da giden bir adamın, bütün maçları evinden izlemek zorunda kalan tekerlekli sandalyeye mahkum bir gençten daha fazla kulübünü sevdiği yargısına ulaşamazsınız. Ulaştınız diyelim, o zaman aşağıdaki adamı yaşayan en büyük kulüp sevgisine sahip adam olarak ilan etmek gerekir. Zira yurdum apaçisinin ağzını açık bırakacak bir künyesi var Reading taraftarı Charles McLeod’un.

McLeod yukarıda söylediğim gibi 51 yıldır Reading tribünlerine iştirak eden bir adam. Son 2 yıldır kombine sahibi. Geçen sene Reading’i stadyumda desteklediği maç sayısı 17. “Eeee ne var bunda?” diyeceksiniz. Şu var ki, McLeod Kanada’da yaşıyor.

İlk maçına 1958 yılında gitmiş McLeod. Kulübü uzun yıllar takip ettikten sonra 1965′te Kanada’ya taşınmış. Taşındığı ilk yıllarda basından takip edebilmiş takımı, daha sonra da günümüze yaklaştıkça internet üzerinden. İngiltere’ye her gelişinde stadyuma gitmiş tabi. Derken 2007 yılında takım hasretine dayanamamış ve Madejski Stadyumu’ndan almış kombineyi. Geçtiğimiz yıl 17 maça iştirak etmiş. 11 iç saha 4 deplasman ve 2 play-off maçı olmak üzere. Kanada-İngiltere arası aşağı yukarı 11.000 km. Geçen yıl aşağı yukarı 190.000 kilometre katetmiş McLeod. Uçak biletleri ve diğer masrafları da katın işin içine. Kafanızda tabloyu çizin işte. Toplamda harcadığı rakam 14.000 pound. Türk parası ile 35.000 liraya denk geliyor. 2009-10 yılı kombinesini de indirmiş cebine çoktan McLeod. 1958′de gittiği maçında Brighton’A karşı oynandığını ve 1-1 bittiğini dün gibi hatırlıyor hala. Şimdi sormak lazım, hangisi daha “tribüncü” diye. Mahalle arasında maç sonrası taraftar kovalayan mı, yoksa McLeod mu?

Duyurumuzu günler öncesinden yapıp , saat 5’te toplanıyoruz.Buraya kadar her şey yolunda ve güzel ama bundan sonrası;

Önce şehrin sokaklarında bağırmamaz için bizi uyaran ekip otosu , kendi şehrimizde deplasman havası yaşıyoruz.Polis bize eşlik ediyor.Fazla zoruma veya zorumuza gitmedi çünkü Kayseri’de alışık olduğumuz bir durum.Tesislere gelene kadar herşey yolunda ve güzel.Tesislerden içeri ilk adımlarımızı attık ve sahanın yanındayız.Benim için filmin koptuğu nokta.Futbolcularla aramızda 1 metre var , birinin ağzından bi laf çıkmıyor.Nasıl tarif edilir; Üvey evlat muamelesi görüyoruz.Futbolcular oralı bile değil.İnsanın  sizlere değil armaya aşığız diyesi geliyor ama sezon başı diller varmıyor söylemeye.H.Tolunay Kafkas bize düşman gibi bakıyor.Enine boyuna hepimizi süzüyor.Belliki varlığımız onu rahatsız etmiş.Hiç birinin ağzından hoş geldiniz lafı çıkmıyor.Ama hakkını yememek lazım klubün sağlıkcısı bize hoş geldiniz deme erdemini gösterebiliyor.

İyiki Varsın KayserisporUMUZ

Şahin Toker

Orjinal Yazı : http://wwwextensor.blogspot.com/2009/06/davul-zurna-vuvuzela-kultur.html

Bizim Lüleburgaz’da…
Roman vatandaş çoktur.
Benim çocukluğum geçti romanların arasında…
Hiçte öyle tv de görüldüğü gibi sempatik adamlar değildi bence.

Çünkü cehaletin olduğu yerde mutluluk olmaz. Olursa da sahte mutluluk olur.
Öyle düğünde oynarsın vs.

6-7 saat oynarsın… Sabah 05 olunca at arabalarıyla çıkarsın hırsızlığa.

Irkçılık yapmıyorum… Bütün romanlar öyledir demiyorum… Ben roman vatandaşı profesörde gördüm…

Ama bizimkiler genelde öyleydi işte…

Bir roman ağabeyle muhabbetimiz esnasında şey demişti mesela…

- Bizi yanlış anlatıyorlar. Her duyduğumuza oynarmışız, çok neşeliymişiz falan…
Ulan evimizde ekmeğimiz yok, nereye oynuyorsun? Nereye neşeleniyorsun?

Doğru söylemişti adam… Çoğu fakirlik sınırındadır o insanların.
Cidden de öyle her duyduklarına oynamıyorlardı… Ben öyle görmedim…
Ben o mahalleden geçerken birçok kez kavga gördüm, küfür gördüm de… Oynayan insan görmedim mesela.
Aile içi şiddet gördüm. Öz annesine küfür eden gördüm, öz kız kardeşine küfür eden gördüm de… Oynayan görmedim.
Ki 17 senede içlerinde yaşadım sayılır.

Yani cehaletin olduğu yerde, maddi refah olmuyor, maddi refahın olmadığı yerde uzun süreli huzur olmuyor, mutluluk olmuyor.

Onlarda işte düğünden düğüne deli gibi oynuyorlar.
Tıpkı açlıktan fakirlikten kırılan Afrikalıların ateş etrafında yaptığı dans gibi onların işi…
Yada şu vuvuzelaları üfleyerek kendilerini eğlendirmek onların işi…

Neyse bizim Lüleburgazspor ben kendimi bildim bileli 3. lig veya amatör liglerde…
Ve ben kendimi bildim bileli geriden gelip maç çevirmişliği yok.

Neden biliyor musunuz?
Birazdan anlatacağım ancak şu verilere bir bakalım. Söylediğimin tesadüf olmadığı bir anlaşılsın.
Evet, Lüleburgazspor…
Oynadığı maç 18, galibiyet 2, mağlubiyet 7, beraberlik 9… Attığı 13, yediği 22… Ne gol atabiliyor, nede gol yiyorlar. Bir ara bütün maçlar 0-0, 1-1 bitiyordu mesela.
Lüleburgazspor kendi evinde maç kazanamıyordu…
Bize büyü mü yaptılar diye show habere bile çıkmışlardı…
Stat çevresinde tavuk bacağı bulunmuş falan.
http://video.eksenim.mynet.com/lord1453kfy/Luleburgazspor_da_buyu_panigi_Show_TV/60336/ (video çok komik göz atmadan geçmeyin)
Evet, içerde ki bütün maçlar berabere bitiyor doğru da…
Sebebi büyü falan değil.

Sebebi şu…
Şimdi Lüleburgaz yerlisi nispeten zengindir.
Çünkü çok fabrika açıldı buralara…
Halk zengin olduğu için klup yöneticileri halkı sömürmeyi kendilerine görev bilirler…
Maç biletleri 10 liradır.
Evet, 3. lig ekibi maç biletleri 10 lira.

Ben çocukken böyle değildi. Beleş girerdik çocuk olduğumuz için.
Ama maçlarda 2-3 lira falandı.

Ki yine de romanlar gelip maç izlemezdi. 2-3 lirayı dahi veremezdi yani… Kaldı ki adam 10 lirayı nasıl versin.

10 lirayı veren adamlar genelde zengin insanlar… Kalkıp bağırmayı, yada takım desteklemeyi tasvip etmeyen adamlar.
Bende tasvip etmiyorum… Bence de doğru olan bu adamların yaptığı…
Bir akın olduğunda alkışlanır, bir oyuncu güzel hareket yaptığında adı bağırılır vs… Çok güzel.
Çok hoş, çok yeterli…

Fakat şu ne?
Dakika 70… Stadın kapıları açılır.
Maç o dakikadan sonra gelene bedava olur.
Ve bütün Altıyol (Roman mahallesi… Hatta Türkiye’nin ilk Altıyol’u Lüleburgaz’da ki imiş. İstanbul’da ki daha sonra o adla anılır olmuş falan filan)

Neyse bütün Altıyol, doluşur stada.
Ellerinde de davulla zurna

Başlarlar o dakika da bir eğlenceye, cümbüşe.
Bütün stat kendinden geçer. Herkes göbek atar.
Bir nevi Beşiktaş taraftarı gibi, önce kendilerini eğlendiriyorlar…
Ama maçtan o kadar çok kopuyorsunuz ki…
Kimse sahada bir müsabaka döndüğünden haberdar değil sanki.

Herkes… İstisnasız herkes göbek atıyor…
Futbolcu olsanız ne yaparsınız?
Maç berabere, son dakikalara giriliyor, siz gol için bastırıyorsunuz, fakat taraftar çok mutlu, mesut göbek atıyor. Sanki beraberlik ve/veya mağlubiyet Lüleburgazspor’a yarıyor gibi…
Öyle uyumsuz, öyle absürt bir görüntü ki…

Absürtlükten bahsediyorum hala… Ulan Zurna ile spor aktivitesi desteklendiği nerede görülmüş ki zaten?

Bunu derdim hep bu yaşa kadar. Zurna ile spor aktivitesi desteklendiği nerede görülmüş?
Fakat Afrika’da görüldü…

Kültür seviyesine göre tabi…
İngiltere’den başlayalım mesela.
Stat çevreleri, piknik alanı gibi insanlar karı koca maç izlemeye gidiyor. Eş dost, kız kıza vs. Sonra oyuncular sokaklarda serbestçe dolaşabiliyor. Herkes spor aktivitesin varlığından emin…
Sonra işte Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelere geçelim… (Kimilerine göre gelişmekte olan, bana göre ise az gelişmiş ülkeler)
Bu ülkelerde tuhaf…
Arabesk şarkılar…
Seninle ağlarız, güleriz. Ölürüz, mezara gireriz, musalla taşını öperiz falan.
Ne ölmesi ulan?
Neden ölesin?
Ne alaka? Biz spor aktivitesi gerçekleştiriyoruz, neden ölüyorsun?

Daha da aşağı seviyeye bakalım… Gelişmemiş ülkelere…
Böyle Afrika ülkeleri işte…
Burada insanlar iyice kendinden geçmiş. İşkence aletiyle maç izliyorlar. O vuvuzela dedikleri aletle işte.
Cidden işkence aleti…
Onu üflüyorsun da ses çıkıyor, hoşuna gidiyor.
Aaa ses çıktı.
Bu mudur yani?
Cahilliğin ve fakirliğin hat safhası.
Tabi ben mesela öttürmem o şeyi…
Dün gece arkadaşlarla bir Absoult, bir şişe Cin, bir de Tekila attık…
Afrikalı’ya versen böyle bir eğlence içkisi Afrika’lı da öttürmez tabi onu.
Ver ulan votkayı! Al şu boruyu! Bu ne lan! der…
Mesela Madrid’liler bazen sahaya votka, viski şişesi falan atıyorlar Barnebeu’da. O tabi içki bittikten sonra, sarhoşluktan yapılmış bir hareket.
Fakat zenginlik ortada işte.
Zidane viski ile izlenir. Vuvuzela ile Zidane izlemek terbiyesizlik olur.

Ha bu arada, hiç gelişmemiş, gelişeceği de yok olan ülkeler var mesela.
Şeriat’la yönetilen Arap ülkeleri.
Orada artık spor aktivitesinin ne demek olduğu da bilinmiyor zaten
O yüzden taraftarlık bile yok.
İnsanlar işkence aletiyle maç izlemiyor, direk kaybeden takım falakaya yatırılıyor, işkence yaptırılıyor falan…
Cehalet…